Sanatın yaratma eylemi, yalnızca bir biçim ortaya koymak değil, aynı zamanda görünmeyen ilişkileri görünür hâle getirmektir.Alistair Hicks’in sergi metninde Bowling’in sanatsal yaklaşımı, Francis Bacon ve Victor Willing’in üretimleriyle kurulan ilişkiler üzerinden ele alınır. Bu karşılaşma, sanatçının kendi resim dilini geliştirirken farklı düşünsel ve biçimsel yaklaşımlarla nasıl bir ilişki kurduğunu ortaya koyar.

Bowling’in resimlerinde doğa, yalnızca betimlenen bir çevre olarak değil, sürekli değişen ve kendi içinde gerilimler barındıran bir yapı olarak belirir. Kara ile deniz arasındaki karşılaşma, gelgitlerin hareketi ve kıyıda biriken doğal parçalar, resimlerinde hem biçimsel hem de düşünsel bir alan oluşturur. Hicks’in metninde özellikle dikkat çekilen bu ilişki, doğanın sakin görünümünün altında devam eden hareketi ve değişimi görünür kılar. Bowling’in resimleri ilk bakışta dingin ve pürüzsüz bir yüzeye sahip olsa da bu yüzeyin altında sürekli bir mücadele hissedilir. Doğanın oluşturduğu biçimler, sanatçının müdahalesiyle yeniden düzenlenerek farklı anlamlar kazanır.

Sanatçının soyutlamaya yaklaşımı, yalnızca biçimlerin birbirleriyle kurduğu ilişkiler üzerinden değil, insanın düşünsel deneyimi üzerinden de değerlendirilebilir. Bowling, soyutlamayı gündelik yaşamdan uzaklaşmak olarak değil, yaşamın içinde bulunan ilişkileri farklı bir biçimde görünür kılmak olarak ele alır. Hicks’in aktardığı üzere, Bowling’in soyutlamaya yönelmesi, insanın düşünsel kapasitesini ve dünyayı algılama biçimini genişleten bir deneyimle ilişkilidir. Bu yaklaşım, sanatın yalnızca görünen gerçekliği aktarmakla sınırlı olmadığını, aynı zamanda görünmeyen bağlantıları ortaya çıkarabileceğini düşündürür.

Francis Bacon ve Victor Willing ile kurulan ilişki, Bowling’in resimlerindeki gerilimi anlamak açısından önemlidir. Bacon’ın figürlerinde insan bedeni, kapatılmış mekânlar ve biçimsel sıkışmalar aracılığıyla varoluşsal bir gerilim taşırken, Willing’in resimlerinde figür ve mekân arasındaki ilişkiler farklı bir biçimde ortaya çıkar. Bowling’in bu iki sanatçıyla kurduğu bağ, doğrudan bir benzerlikten çok, resmin insan deneyimini nasıl taşıdığına ilişkin ortak bir düşünsel alan oluşturur. Figürün resimden uzaklaşması, gerilimin ortadan kalkması anlamına gelmez; aksine, gerilim bu kez doğanın ve soyut biçimlerin ilişkilerinde ortaya çıkar.

Bacon ve Willing ile kurduğu düşünsel karşılaşmalar, Bowling’in özgün resim dilini daha geniş bir sanat tarihi bağlamında okumamıza yardımcı olur. Hicks’in sergi metninde öne çıkan düzenli kaos düşüncesi ise sanatçının üretimini anlamak için önemli bir anahtar sunar: Resim, görünürde birbirinden bağımsız öğelerin karşılaşmasından doğan, kendi içinde sürekli hareket eden bir bütünlük olarak var olur.

Sergi Bilgileri

Sanatçı: Frank Bowling
Sergi küratörü: Alistair Hicks
Mekan: Pera Müzesi

Kaynakça

Hicks, A. (t.y.). [Frank Bowling sergisi için küratöryel metin]