Afili Hafiye, daha ilk sayfadan neyle karşı karşıya olduğunuzu açık eden bir kitap. Murat Menteş’in dili zaten başlı başına ayırt edici; hızlı, zeki, oyunlu ve yer yer bilinçli olarak abartılı. Bu da kitabı klasik bir polisiye ya da roman kalıplarına sokmayı neredeyse imkânsız hâle getiriyor.

Hikâye tarafında çok katmanlı, hatta yer yer dağınık denebilecek bir yapı var ama bu dağınıklık kontrolsüz değil. Daha çok, yazarın bilinçli olarak kurduğu bir tempo meselesi gibi. Olaylar bazen hızla akıyor, bazen de sadece dilin keyfine kapılıp gidiyorsunuz. Bu noktada kitap, “ne anlatıyor?” sorusundan çok “nasıl anlatıyor?” sorusuyla öne çıkıyor.

En belirgin tarafı ise üslup. Sürekli karşınıza çıkan kelime oyunları, beklenmedik benzetmeler ve aforizma gibi cümleler kitabı neredeyse bir metin gösterisine dönüştürüyor. Hatta yer yer hikâyeden kopup sadece cümlelerin tadını çıkardığınız oluyor. Bu da herkes için aynı ölçüde çalışmayabilir; çünkü bazı okurlar için bu yoğun stil bir noktadan sonra yorucu bile gelebilir.

Ama tam da bu yüzden kitap kendine özgü bir yerde duruyor. Geleneksel anlatı beklentisiyle okunduğunda eksik hissettirebilir, fakat bir dil denemesi, bir üslup gösterisi olarak bakıldığında oldukça doyurucu. Hikâyeden çok anlatım biçiminin öne çıktığı, okurken yer yer “bu cümleye bak ya” dedirten bir metin.

Kısacası Afili Hafiye, herkes için değil ama yakalayanı da güçlü yakalayan bir kitap. Tarzını ya seversiniz ya da yorulursunuz; ortası pek yok.

Ayrıca kitabın arkasında bulunan QR kodda kitapta geçen şarkılar sırasıyla eklenmiş olan bir albüm oluşturulmuş. Bu da hikayeyi hayatımıza taşıyan çok tatlı bir detay.