Melike Kuş’un Canan Utku küratörlüğünde Household Creative’de gerçekleştirdiği Lost Wishes, Found Dreams sergisi bana bazen eserlerin kendisinden çok, eserlerle aramızda kurduğumuz bağın daha kalıcı olduğunu tekrar hatırlatan bir deneyim oldu. Kadın bedeni, çocukluk hafızası, aidiyet ve yer değiştirme üzerine kurulan bu sergi, ilk bakışta masalsı bir dünyanın kapısını aralasa da biraz daha dikkatli baktığımızda bu dünyanın hiç de yalnızca hayallerden ibaret olmadığını fark ettirmektedir.

Ankara’da 1997 yılında doğan Melike Kuş, Ankara Güzel Sanatlar Lisesi Resim Bölümü’nün ardından Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü’nden 2020 yılında mezun olmuştur. Farklı kültürleri, seyahat etmeyi ve gözlemlemeyi üretiminin önemli bir parçası hâline getiren sanatçı, bir süre Dublin’de yaşayarak çalışmalarını uluslararası bir perspektifte geliştirmiştir. Farklı bir coğrafyada yaşama deneyimi, geride bırakılanlarla yeni bir yere ait olma çabası arasında kurulan ilişkiyi düşündüğümde, serginin temelindeki aidiyet meselesini daha kişisel bir yerden okumak mümkün olmaktadır.

“Keşfetmek ve gözlemlemek benim en büyük ilham kaynağım.”

Sanatçının bu yaklaşımını sergideki figürlerde ve ayrıntılarda görmek mümkündür. Aynalar, pabuçlar, kelebekler, evler ve sallanan atlar gibi çocukluk masallarından tanıdığımız imgeler burada alışıldık anlamlarından uzaklaşmaktadır. Kadın figürleri sanki bir yere varmış olmaktan çok, geçmişle gelecek arasında beklemektedir. Yüzlerde tekrar eden, maske hissi veren gözler ise yalnızca dışarıya bakan gözler değil; kendini, çevresini ve değişen dünyasını anlamaya çalışan bir bakışın ifadesi gibidir. Bu nedenle sergideki kadınları yalnızca masalsı karakterler olarak değil, kimliğini ve ait olduğu yeri yeniden tanımlamaya çalışan figürler olarak düşündüm.

Beni en çok etkileyen unsurlardan biri ise sanatçının yün iplik ve nakışla kurduğu ilişkiydi. Sanatçının iplikle tanışması çocukluk yıllarına, teyzesinin yanında geçirdiği zamanlara uzanmaktadır. Üniversite eğitimi sırasında bu malzemeyi sanatsal üretiminin merkezine taşımasıyla birlikte iplik, onun için yalnızca bir resim malzemesi olmaktan çıkmıştır. “İplerin dokusu ve esnekliğiyle çalışmak benim için daha özgün ve duygusal bir deneyim sunuyor.” sözleri, bu tercihi anlamlandırmamızı kolaylaştırmaktadır.

Benim için de serginin en güçlü taraflarından biri tam olarak burada ortaya çıkmaktadır. Yün, dokusu ve yumuşaklığıyla sıcaklığı, korunmayı ve çocukluğu çağrıştırırken; iğne, dikiş ve birbirine dolanan iplikler kırılganlığı, kopuşu ve yeniden bir araya gelme ihtimalini hatırlatmaktadır. Üstelik el emeğinin izini görünür kılan bu teknik, kadınlarla ve kuşaktan kuşağa aktarılan gündelik üretim pratikleriyle de bir bağ kurmaktadır. Resim yüzeyindeki iplikleri yalnızca görmüyor, neredeyse dokunma isteği uyandıran fiziksel varlıklarını hissetmekteyiz. Bence bu dokunsal etki, serginin hafıza ve aidiyet temalarını çok daha kişisel bir deneyime dönüştürmektedir.

Lost Wishes, Found Dreams adının vaat ettiği gibi, kaybedilen dileklerin ardından yeni düşler kurma ihtimalini araştırmaktadır. Fakat burada her şeyin mutlu bir sona bağlanması gerekmiyor. Bazen geçmişle kurduğumuz ilişki değişiyor, bazen ait olduğumuzu düşündüğümüz yerler yabancılaşıyor. Belki de önemli olan, bütün bu belirsizliklerin içinde kendimize yeni bir yer açabilmek… Sergiden ayrılırken aklımda kalan da tam olarak buydu: Bazı hayaller gerçekleşmek için değil, değişirken bize eşlik etmek için var.

• Yer: HouseHold Creative
• Adres: Etiler Mahallesi, Tanburi Ali Efendi Sokak No:3, Beşiktaş https://www.google.com/maps/search/?api=1&query=HouseHold+Creative+Tanburi+Ali+Efendi+Sokak+No+3+Etiler+Istanbul
• Tarih: 24 Eylül – 15 Ekim 2026
• Ziyaret Saatleri: 11.00-20.00; pazartesi kapalı
• Instagram: householdcreative
• Küratör: Canan Utku

Araştırmada Yararlandığım Kaynaklar:

• Merdiven Art Space — Melike Kuş’un biyografisi : Eğitim geçmişi ve sanat pratiği.
• OGGUSTO — Sanatçı Sohbetleri: Melike Kuş : Sanatçının ilham kaynakları ve üretim yaklaşımı.
• Phoebus — Melike Kuş’un İplerle Ördüğü Büyülü Dünya : Çocukluk anıları, iplik seçimi ve dokunsal malzeme anlayışı.
• Sanat Dergi — Kayıp Dilekler, Yeni Düşler : Serginin temaları ve küratoryal çerçevesi.