İstanbul Modern’de Sanatın Farklı Dilleri
İstanbul Modern, resimden heykele, fotoğraftan yerleştirmeye uzanan çalışmalarla ziyaretçilere farklı sanat anlayışlarını birlikte değerlendirme fırsatı sunar. Sergi salonlarında beden, bellek ve dil üzerine şekillenen anlatılar, müzenin terasında kentin gündelik yaşamıyla buluşur.Türkiye’nin ilk modern ve çağdaş sanat müzesi olarak 2004 yılında Karaköy’de açılan İstanbul Modern, 4 Mayıs 2023’te Renzo Piano Building Workshop tarafından tasarlanan yeni binasında yeniden ziyaretçileriyle buluşmuştur. Boğaz kıyısındaki yapı, sanat ile İstanbul arasında kurduğu ilişkiyle gezi deneyimini zenginleştirir.

Fotoğraf 1. Koltuk üzerinde uzanan insan figürünün yer aldığı heykelsi çalışma.
Gündelik hayattan tanıdık bir dinlenme anını yansıtan çalışma, kumaş kıvrımları ve bedenin doğal duruşuyla dikkat çeker. Figürün ve koltuğun benzer renklerde olması, bütün yüzeyin tek bir yapı gibi algılanmasını sağlar. Kapalı gözler ve sakin duruş, izleyicide huzur ve içe dönüş duygularını çağrıştırır.

Fotoğraf 2. Hüseyin Bahri Alptekin, “Tremor, Rumour, Hoover”, 2001. Payetli reklam panosu, 270 × 445 cm. Bilgiler, paylaşılan eser etiketinden alınmıştır.
Parlak yüzeyi ve renkli sözcükleriyle reklam panolarını hatırlatan eser, ilk bakışta görsel çekiciliğiyle öne çıkar. Eserin bilgilendirme metni, çalışmayı 1999 depremi sonrasında yayılan korkular ve söylentilerle ilişkilendirir. Böylece payetlerin oluşturduğu hareketli yüzey, dilin toplumsal kaygıları taşıma biçimi üzerine düşünmeye yöneltir.

Fotoğraf 3. Farklı yüksekliklerdeki taşıyıcılara yerleştirilmiş fotoğraflardan oluşan düzenleme.
İnsan, hayvan ve doğa görüntülerinin parçalanarak tekrarlandığı yerleştirme, katmanlı bir anlatım oluşturur. Fotoğrafların birbirini kısmen örtmesi ve farklı yüksekliklerde konumlandırılması, izleyicinin bakış açısına göre değişen görünümler sunar. Bu parçalı yapı, anıların bellekte bir araya gelişini çağrıştırır.

Fotoğraf 4. Karanlık alanda aydınlatılan kırmızı giysi ve duvara yansıyan gölgesi.
Asılı duran giysi, küçük boyutuna karşılık duvarda oluşan büyük gölgesiyle güçlü bir etki yaratır. Kırmızı rengin koyu zeminle karşıtlığı, bakışı doğrudan nesneye yöneltir. Giysinin içinde bir bedenin bulunmaması, çalışmayı yokluk, hatıra ve geride kalan izler üzerinden yorumlamaya olanak tanır.

Fotoğraf 5. Harfleri andıran geometrik biçimlerden oluşan kırmızı neon çalışma.
Işıklı biçimler, yazının görsel özelliklerini öne çıkarır. Çizgilerin oluşturduğu düzen, izleyiciyi işaretleri çözmeye ve aralarında ilişkiler kurmaya davet eder. Kırmızı ışığın duvar ve zemin üzerindeki yansımaları, eserin etkisini çevresindeki alana yayar.

Fotoğraf 6. Geometrik, soyut ve figüratif anlatımların birlikte görülebildiği resim duvarı.
Yoğun renkler, parçalanmış yüzeyler ve farklı çizgisel düzenler, bu bölümde hareketli bir görünüm oluşturur. Eserlerin birbirine yakın sergilenmesi, renk ve kompozisyon açısından karşılaştırmalar yapılmasını sağlar. Geometrik alanlarla figürlerin yan yana gelişi, resmin farklı ifade olanaklarını görünür kılar.

Fotoğraf 7. Semiha Berksoy’un operalardan esinlenerek ürettiği resimlerin buluştuğu “Kırmızı Oda” bölümünden görünüm.
Paylaşılan sergi açıklamasına göre “Kırmızı Oda”, Berksoy’un başrollerini üstlendiği operalardan esinlenerek yaptığı resimleri bir araya getirir. Aşk, ölüm, kıskançlık ve tutku gibi temalar, sanatçının sahne deneyimiyle ilişkilendirilir. Kırmızı duvarlar, perdeler ve zemin, tiyatral bir atmosfer oluşturarak izleyiciyi sanatçının dünyasına yaklaştırır.

Fotoğraf 9. Su yüzeyi, gökyüzü ve çevredeki yapıların birlikte görüldüğü teras manzarası.
Bulutlar, kent mimarisi ve suyun yansıtıcı yüzeyi, müze gezisini İstanbul’a açılan bir bakışla tamamlar. İç mekânda eserler üzerinden sürdürülen gözlem, terasta ışığa, doğaya ve şehrin ayrıntılarına yönelir. Böylece ziyaret, sanat ile gündelik yaşam arasında bağlantılar kuran bir deneyime dönüşür.
https://maps.app.goo.gl/o85258perECvLwq88?g_st=aw
https://www.instagram.com/istanbulmodern?cnvx=OWprb2o5OGx4MzFm
Share this content:



Yorum gönder