Murat Menteş’in çok sevdiğim romanından uyarlanan bir oyun… Gerek isimler gerek karakter kişilikleri, gerekse olaylar silsilesi olsun; buram buram yaratıcılık ve absürtlük kokan bir iş. Nuh Tufan’ın arkadaşı İbrahim Kurban ile kurduğu iş, bir anda ikilinin başını beladan belaya, maceradan maceraya sokuyor. Şimdiye kadar izlediğim uyarlama işler arasında, kitaptan sahneye taşınan en iyi ilk on yapım arasına girebilecek kalitede bir oyundu.

Sakin ama akışkan bir dekor seçilmiş. Oyunun hızlanma ve durgunlaşma hissini aktarmak için kurulan rampa şeklindeki sahne, sade ama etkili bir anlatım kazandırmış. Bazı kısımlarda kostüm yetersizliği ışık oyunları ile gizlenmeye çalışılsa da maalesef hissediliyordu; onun dışında göze batan bir görsel dengesizlik yoktu.
Konu işleyişi ise kitapla paralel ve akışkandı. Kendini takip ettiriyor, seyirciyi sahnede, oyunun içinde tutabiliyordu. Bu açıdan gayet yeterli, hatta iyi bir anlatımdı. Murat Menteş’in alaycı dili ve şaşırtıcı olay örgüsü de yine oyuna iyi işlenmiş ve kitabı okuyormuş hissini vermekteydi.

Oyuncu performansı konusunda eleştirebilecek teknik bir bilgiye sahip değilim. Sadece bir seyirci gözüyle şunu söyleyebilirim: Gayet duygu aktarımı güçlü, anlaşılır diksiyonlara sahip ve deneyimli bir oyuncu kadrosu vardı.

Afiş tasarımı ise gerçekten ilgi çekici ve merak uyandırıcı olmuş. Kitabı okumamış birinin bile ilgisini çekip bilet almaya yönlendirebilecek türden bir çalışma. Gerek renkleri gerek göz takibi gerekse tipografisi açısından çok tatmin edici ve konu hakkında ipuçları taşıyan bir afiş; Ethem Onur Bilgiç’in ellerine sağlık.

Umarım bu tarz başarılı kitap uyarlamalarını görmeye devam ederiz. Yine Murat Menteş’in “Afili Hafiye” eserinin de uyarlamasının beyaz perde ya da tiyatro sahnesinde bu derece başarılı sergilenmesini kendi adıma çok isterim.