Kutu Cüceleri ilk bakışta çocuklara yönelik, eğlenceli ve biraz tuhaf bir animasyon gibi duruyor ama aslında arka planda oldukça özenli bir işçilik barındırıyor. Özellikle yapım tarzı filmin en güçlü yanı. Stop-motion tekniğiyle hazırlanmış olması, her sahnede hissedilen o fiziksel dokuyu ve emeği daha görünür kılıyor. Dijital animasyonların fazlasıyla pürüzsüz olduğu bir dönemde, bu kadar “elle yapılmış” hissi veren bir film izlemek gerçekten ayrı bir deneyim.

Tasarım tarafı da oldukça dikkat çekici. Karakterlerin abartılı yüz hatları, mekanların detaylı yapısı ve o hafif karanlık ama masalsı atmosfer filmin kimliğini net bir şekilde kuruyor. Yer yer grotesk denebilecek bir estetik var ama bu, filmi itici yapmak yerine daha özgün kılıyor.

Hikâye tarafında ise çok büyük iddialar yok belki ama bu bir eksiden çok bilinçli bir tercih gibi duruyor. Oldukça klasik bir “öteki olanı kabul etme” anlatısı var ve bunu sade bir şekilde anlatmayı seçmiş. Bu sadelik sayesinde film, vermek istediği duyguyu daha doğrudan geçiriyor.

Asıl etkileyici olan şey ise filmin genelinde hissedilen emek. Her sahnede tek tek düşünülmüş detaylar, küçük hareketler, arka plandaki objeler bile başlı başına bir uğraşın ürünü gibi. Bu da filmi sadece izlenen bir şey olmaktan çıkarıp, biraz da incelenen bir şeye dönüştürüyor.

Kısacası Kutu Cüceleri, büyük anlatı iddialarından çok, kendi kurduğu dünyanın içinde sağlam duran, tarzıyla öne çıkan ve izleyene o emeği hissettiren bir film. Çok şey vaat etmiyor belki ama sunduğunu da oldukça temiz bir şekilde veriyor.