Bazı sergiler yalnızca eserleri bir araya getirmez; aynı zamanda biriktirilen deneyimlere, değişen düşüncelere ve sanatın zaman içerisindeki yolculuğuna da bakmamızı sağlar. Loft Art’ın beşinci yılına özel hazırladığı “Arşiv”, benim için tam da böyle bir sergi oldu. 2021 yılından bu yana bağımsız sanatçılara üretimlerini sergileyebilecekleri bir alan sunan Loft Art, bu kez geçmiş sergilerinde yer alan 23 sanatçının eserlerini yeniden bir araya getiriyor. Ana sponsorluğunu Akfen Holding’in üstlendiği sergi, kurumun 50. kuruluş yılıyla Loft Art’ın beş yıllık yolculuğunu da aynı çatı altında buluşturuyor.

“Arşiv” sergisinde yer alan sanatçılar Aslı Özer, Akın Güreş, Bahadır Hızol, Berkin Günsay, Cihan Oral, Edanur Arslantay, Dilşad Akçayöz, Doğukan Çiğdem, Ece Haskan, Hale Çelik, Eda Duru Çetin, Emre Evcimen, Engin Konuklu, Fatih Altan, Fatih Kahya, İrem Yılmaz, İynes Eyüp, Kübra Doğu, Lale Yılmaz, Nil Büyükbayraktar, Reach Geblo, Taha Düzler ve Yağmur Yılan’dı.

Cam sanatından heykele, farklı yüzeylerdeki resimlerden çeşitli malzeme ve anlatım biçimlerine uzanan sergi, sanatın tek bir malzemeye ya da ifade biçimine sığmadığını bir kez daha hatırlatıyor. Her sanatçının kendi dünyasını kurduğu bu seçkide, özellikle üç ismin eserleri bende daha güçlü bir iz bıraktı.

Akın Güreş’in kent kaosunu ve distopik atmosferleri çağrıştıran resimleri, sergide beni en çok etkileyen işler arasındaydı. İlk bakışta yoğun ve karmaşık görünen kompozisyonların içine girdikçe, her ayrıntının yeni bir hikâyeye kapı araladığını hissettim. Kentin düzensizliği, insanın bu yapı içerisindeki konumu ve distopya hissi, resimlerin yarattığı gerilimi güçlendiriyordu. Bazı resimler yalnızca baktığınız bir görüntü değildir; içine girdikçe sizi huzursuz eden bir dünyaya dönüşür. Güreş’in eserleri benim için tam olarak böyleydi; ayrıntıları keşfettikçe hissettiğim tekinsizlik daha da arttı.

Edanur Arslantay’ın eserinde ise sembollerin kullanımı, renklerin canlılığı ve anlatının derinliği öne çıkıyordu. Bireyin otorite ve güç ilişkileri içerisinde anonimleşmesini dini ve kültürel ögelerle ele alması, eseri yalnızca görsel açıdan değil, düşünsel olarak da etkileyici kılıyordu. Renklerin güçlü etkisi ile sembollerin taşıdığı anlamlar arasında kurulan ilişki, izleyiciyi gördüğünün ötesine bakmaya davet ediyordu. Benim için bu eserin en çarpıcı yanı, bireyin kimliğini sorgulatırken toplumsal yapıların görünmez baskısını da hissettirmesiydi.

Hale Çelik’in cam sanatındaki çalışmasıysa malzeme ile anlatım arasındaki ilişkiyi düşünmemi sağladı. Beden, hafıza ve varoluş temalarının camın narin doğasıyla birleşmesi, eserin etkisini güçlendiriyordu. Kırılganlık, yalnızca kullanılan malzemenin fiziksel bir özelliği olmaktan çıkarak eserin düşünsel dünyasına da taşınıyordu. Camın ışıkla kurduğu ilişki ve taşıdığı kırılma ihtimali, bedenin ve belleğin hassasiyetiyle yan yana geldiğinde oldukça etkileyici bir anlatım ortaya çıkıyordu.

Sergiden ayrılırken aklımda kalan, yalnızca beğendiğim eserler değil, birbirinden farklı sanatçıların aynı mekânda oluşturduğu düşünsel çeşitlilik oldu. Bence bir arşivi değerli kılan, yalnızca geçmişten izler taşıması değil, bu izlerin bugünden yeniden okunabilmesine de olanak tanıması. “Arşiv”, geçmişe dönüp bakarken bugünün sanatını ve gelecekte kurulabilecek yeni hikâyeleri düşünmek için güzel bir fırsat sunuyor. Benim için hem görsel hem de düşünsel açıdan keyifli bir sergi deneyimiydi.

Tracing the Past into the Present: Loft Art’s “Archive” Exhibition

Some exhibitions do more than simply bring artworks together; they also allow us to reflect on accumulated experiences, changing perspectives, and the journey of art through time. For me, “Archive,” organized by Loft Art to celebrate its fifth anniversary, was exactly such an exhibition. Since 2021, Loft Art has provided independent artists with a space to showcase their work. This time, it brings together artworks by 23 artists who have previously participated in its exhibitions. Sponsored by Akfen Holding, the exhibition also brings together the company’s 50th anniversary and Loft Art’s five-year journey under one roof.

The artists featured in the “Archive” exhibition are Aslı Özer, Akın Güreş, Bahadır Hızol, Berkin Günsay, Cihan Oral, Edanur Arslantay, Dilşad Akçayöz, Doğukan Çiğdem, Ece Haskan, Hale Çelik, Eda Duru Çetin, Emre Evcimen, Engin Konuklu, Fatih Altan, Fatih Kahya, İrem Yılmaz, İynes Eyüp, Kübra Doğu, Lale Yılmaz, Nil Büyükbayraktar, Reach Geblo, Taha Düzler, and Yağmur Yılan.

Ranging from glass art and sculpture to paintings on various surfaces and different materials and forms of expression, the exhibition once again reminds us that art cannot be confined to a single material or form of expression. Within this selection, where each artist creates their own artistic world, the works of three artists left a particularly strong impression on me.

Akın Güreş’s paintings, which evoke urban chaos and dystopian atmospheres, were among the works that impressed me most in the exhibition. As I looked beyond the dense and seemingly chaotic compositions at first glance, I felt that every detail opened the door to a new story. The disorder of the city, the individual’s position within this environment, and the sense of dystopia all intensified the tension created by the paintings. Some paintings are not merely images you look at; as you explore them, they become worlds that make you feel increasingly uneasy. Güreş’s works were exactly like this for me; the more details I discovered, the stronger the sense of unease became.

In Edanur Arslantay’s work, the use of symbols, the vibrancy of the colors, and the depth of the narrative stood out. Her exploration of how individuals become anonymous within relationships of authority and power through religious and cultural elements made the work compelling not only visually but also intellectually. The relationship established between the powerful impact of colors and the meanings carried by the symbols invited viewers to look beyond what was immediately visible. For me, the most striking aspect of this work was the way it questioned individual identity while also revealing the invisible pressures imposed by social structures.

Hale Çelik’s work in glass art, on the other hand, encouraged me to reflect on the relationship between material and expression. The combination of themes such as the body, memory, and existence with the delicate nature of glass strengthened the impact of the artwork. Fragility ceased to be merely a physical characteristic of the material and became part of the conceptual world of the piece. When the relationship glass establishes with light and its potential to break are considered alongside the vulnerability of the body and memory, a particularly powerful form of expression emerges.

As I left the exhibition, what stayed with me was not only the artworks I admired, but also the intellectual diversity created by bringing artists with such different approaches together in one space. I believe that what makes an archive valuable is not simply its ability to preserve traces of the past, but also its potential to allow these traces to be reinterpreted from the perspective of the present. “Archive” offers a wonderful opportunity to look back at the past while reflecting on contemporary art and the new stories that may emerge in the future. For me, it was an enjoyable exhibition experience, both visually and intellectually.

• Venue: Loft Art
• Address: Nisbetiye On, Aytar Caddesi No: 107, 34340 Beşiktaş, Istanbul
• Date: October 2 – November 29, 2026
• Visiting Hours: Tuesday–Sunday, 11:00–19:00; closed on Mondays
• Instagram: loftartproject_

• Yer: Loft Art
• Adres: Nisbetiye On, Aytar Caddesi No:107, 34340 Beşiktaş, İstanbul
• Tarih: 2 Ekim – 29 Kasım 2026
• Ziyaret Saatleri: Salı-pazar 11.00-19.00; pazartesi kapalı
• Instagram: loftartproject_